‘n Vrou wat ek sal onthou

‘n Vrou wat ek sal onthou – my ouma met die groot hart!

 

Haar doopname

Maria Catharina Fredericka Kriek is haar doopname, maar ek het haar leer ken as  “Oumie” – my ouma met die flink verstand, groot hart en sagte boesem.  Sy’t nie  universiteitsopleiding deurloop nie, maar die lewe was haar leerskool en ervaringsveld.  Haar kennis en wysheid het sy onvoorwaardelik gedeel met almal  – tot groot voordeel van al vyf haar kleinkinders!

Gebore duskant Volkrust

Sy’s in  die laat agtienhonderds op ‘n plaas duskant Volksrust gebore en dis hier waar sy vir die eerste keer kennis gemaak het met die rou werklikheid van oorlog en konsentrasiekamp gruwels. Dog, die pynlike ervaring as jong meisie het haar nie verbitter nie, maar geleer om te vergewe en steeds die goeie in mense raak te sien: “Al is dit die vyand my kind, alle mense het ‘n blinkkant,” het sy altyd gesê.

Sy’t haar kleinkinders geïnspireer en geleer van geloof, deursetting en vergiffenis. Haar onuitputlike algemene kennis het my as jongeling geprikkel om vrae te vra: Sekerlik die geboorte van my latere loopbaan as joernalis!

Sy kon alles onthou

Ouma kon onder andere vir ons as kinders uiteensit waarom ‘n vliegtuig in die lug bly “hang;” hoe die tweede wêreldoorlog beëindig is; wie die eerste elektriese lig aangeskakel het en waarom Winston Churchill as joernalis ‘n draai in Pretoria moes maak. Sy kon met ‘n passie vertel van haar laaste rit op ‘n ossewa; die eerste Fordjie; die penniesomdraai tydens die depressiejare, die hartseer storie van Jopie Fourie en die dame met die goue hart, Emily Hobhouse.

Liefde vir geskiedenis

Haar skatkis van herinnering het by al haar kleinkinders ‘n groot liefde vir plaaslike en internasionale geskiedenis gekweek. Die vertellings het sonder twyfel ook die navorser in ons wakker gemaak en tot latere akademiese voorkeure en  prestasies bygedra.

Soos sy geleef het, só is sy dood: nederig en met ‘n onwrikbare geloof in haar Skepper. Vroeg een Sondagoggend het ons op haar afgekom waar sy op haar knieë, voor haar bed in ‘n biddende posisie gesterf het.

In Wespark begrawe

Sy is op ‘n reënerige wintersoggend in Wespark Johannesburg begrawe, maar haar vertellings en inspirasie sal bly voortleef tot die dag wat ek, haar naamgenoot en kleindogter, Maria Warrington by haar sal “aansluit.”